مسجد در عصر سعودى به سال 1370 ه . ( 1951 م ) و با دستور ملك عبدالعزيز ، عمليات توسعهء جديد مسجد آغاز شد . ويژگى اين توسعه ، به كارگيرى بتون مسلّح در سقف‌ها ، ستون‌ها و طاق‌ها بود . سقف ، همانند بناهاى چوبى ، به مربّع‌هايى چند تقسيم شد و به شكل‌هاى گوناگون زيباسازى گرديد . بالاى ستون‌ها ، تاجى از مس زرد و مفرغ‌نگارين قرار داشت و پوشش پايه‌هاى هر ستون از مرمر سفيد با رگه‌هايى از رنگ خاكسترى بود . مىتوان گفت كه در توسعهء سعودى ، به‌كارگيرى رنگ سفيد آميخته به سياه يا قرمز ، بر ديگر رنگ‌ها غلبه داشت . در اين مرحله ، مناره‌هاى سليمانى و مجيدى تخريب شد و به‌جاى آنها دو منارهء جديد همساز با پيكرهء ساختمان نوبنياد برپا گرديد . در نماسازى اين دو مناره ، از نقشهء منارهء مملوكى مصرى الهام گرفته شد . محلّ اين دو مناره ، كه هريك هفتاد متر بلندى داشت ، در زواياى شمال شرقى و شمال غربى مسجد بود . مساحت افزودهء به مسجد در اين دوره ، 6024 مترمربّع بود و بدين‌سان ، گسترهء كلّ مسجد به 16327 مترمربّع رسيد . گو اين‌كه آن بخش از مسجد كه در عصر سلطان عبدالمجيد عثمانى ساخته شده بود به شكل خود باقى ماند ، امّا معمارى جديد ، نماى مسجد را بكلّى دگرگون كرد . به ساختمان عصر عثمانى ، بنايى مستطيل‌شكل با درازاى 128 متر و پهناى 91 متر افزوده شد كه در آن صحنى است پوشيده از سنگ مرمر سرد و ديوار اطراف آن ، هماهنگ با بناى قديم ، 14 متر ارتفاع دارد . عناصرى كه در توسعهء سعودى به مسجد افزوده شد ، از اين قرار است : 232 ستون استوانه‌اى و 474 ستون چهارگوش در فضايى محصور به